Yazıya, Emine ablanın kitaba başlarken ettiği duaya “Amin” diyerek başlamak istiyorum. “Oğlum Oruç Yağmur, yeğenim Ali Çağrı’ya ve yurdumun bütün oğullarına; Alp Arslan’ın yolunda, ‘Büyük Türkiye’ ülküsünü yaşamaları duası ile armağan ettim. Duam Tanrı katında makbul ola.” Amin…
Ak Topraklar kitabında Emine Işınsu, Selçuklu Devleti’nin Anadolu’yu fethetmesini bir Türkmen Beği ve ailesi gözüyle anlatır.
Bütün Türkler gibi bu Türkmen Beği ve ailesi de “Dünya nancaysa onca genişleyeceklerdi. İnsanları tanıyabilecek, ulu Tanrı’nın Türk’e bağışladığı ulu cihadı yapagörecekti.”
Kitap, Çağrı Beğ’in ak topraklardan döndükten sonra kardeşi Tuğrul Beğ’e “Bize karşı çıkabilecek kimselere rastlamadım.” deyişiyle başlar ve devam eder.
Nihayetinde Türkmen Beği Bayındır’ın gönlüne, fikrine, özüne Çağrı gibi bir başbuğla ak topraklara gitme düşüncesi düşer ve Selçuklu’ya tabi olmaya gider.
Bayındır Beğ’in gönlüne düşen Çağrı Beğ’in düşüne girer. Düşünde güneşin battığı yere giderken alaca atının üstünden bakagörür ki güneş ışığı sarmış dört bir yanı… Atının yelesi ışıldar, öyle bir ışıldar ki ak topraklar görünüverir içinde. Bir alp yiğit belirir, yüzü seçilmez ama kara dalgalı saçları bellidir.
O gece gördüğü bu rüyadaki o er kişi Bayındır Beğ’dir.
Bayındır Beğ hep savaşlara gitmiş, hiç geri durmamış, dört evladını da savaşta kaybetmiştir. Ancak bundan ötürü hüzün duymamış bilakis sevinmiştir. Evlatları hastalıktan ya da bomboş bir ömür geçirerek ölmemiş, ulu Tanrı’nın Türk’e bağışladığı kudretle cihat ederken göç etmişlerdir. Bayındır Beğ’in kendisi de bu savaşların birinde topal kalmıştır. Topallığı onu yıldırmamış, savaşmaya devam etmiştir. Savaşlara giderken biricik Yağmur’unu ve evdeşi Selcen’ini Erdem Beğ’e emanet etmiştir.
Bayındır Beğ, Selçuklu’ya tabi olduktan sonra çaşıt olarak Bizans’a sızdırılmıştır. İmparatorun sevdiği kumandanlardan biri hâline gelmesi, uzun sürmemiştir. Nihayetinde Selçuklu ve Bizans, savaşmak için birbirlerinin üzerlerine hareket ederler. O sırada Selçuklu sultanı, Tuğrul Bey’den sonra tahta çıkan Alparslan’dır. Bayındır Beğ, bu savaştan önce Bizans’tan ayrılır ve Selçuklu saflarına geçer. Yapacağını yapmış, savaş haberini Selçuklu’ya erkenden iletmiştir.
Savaş sabahında, sabah namazına müteakip Alparslan’ın şu emri duyulur:
“Ey askerlerim! Biz ne kadar az olsak da onlar ne kadar çok olsalar da bütün Müslümanların bizler için dua ettiği şu saatlerde, özümü düşman üzre atmak istiyorum. Eğer şehit olursam bu ak elbise kefenim olsun. Ruhum Allah’a kavuştuğu dem, beni olduğum yere gömün ve Melikşah’ı yerime sultan kılın. Ona bağlı kalın. Ya muzaffer oluruz ya şehit düşerek cennete gideriz. Askerlerim size cennetin kapısını açıyorum.”
Ve işte bu sözlerle kitap biter:
“Başbuğ ak giyimli,
Başbuğ ak atın üstüne,
O dem anladı çocuk:
Gayrı ak topraklar Türk’ündür.”
Üzerinde rahatça yaşayıp gittiğimiz bu ak toprakları vatan eyleyişimizi anlatmış Emine abla. Bizlere de bu toprakların değerini bilmek, Türk milletinin menfaatini düşünmek, bizden sonraki nesillere de milletimizin ve topraklarımızın geleceğini emanet etmek düşer.
Ak yeleli atına ak elbisesiyle binen Alparslan’ın fethettiği bu topraklara Emine abla neden “ak” demiş? Okuyucuya bırakalım…