Evrende teklik ve tamlık yalnızca Tanrı’ya mahsustur. Bu hakikatin bir yansıması olarak insan kadın ve erkek şeklinde iki cinsiyette yaratılmıştır. Her nevi güzellik, kadın ve erkeğin muazzam birleşiminden meydana gelir ki bunun temel koşulu bu iki insanın birbirlerinden farklı özelliklere sahip olduklarını kabul etmesidir. Burada zoraki bir kabulden bahsetmiyoruz. Bu kabul, karşılıklı sevgiye ve tevazuya dayanmadığı takdirde ortada her iki cinsiyetten en az birinin mutsuzluğu söz konusu olacaktır. Böyle bir ortamda ise sağlıklı bir birleşimden söz edilemez. Esasen bu kabulü kadın ve erkeğin yaşamına yansıtması ve böylece insan bünyesinde var olan muazzam değerleri ortaya çıkaran bir birliktelik var etmeleri kolay değildir. Zira bu farkındalık yüksek bir duygusal zekâ, belirli düzeyde bir akıl ve en önemlisi tevazu gerektirmektedir. Burada tevazu derken insanın kendi özelliklerinin ve karşısındaki insanın özelliklerinin farklılığını herhangi bir eksiklik/gelişmişlik veya rekabet düşüncesi ile değil Tanrı’nın bahşettiği bir güzellik nazarıyla değerlendirebilmesini kısacası bu farklılıkları bir nimet olarak ele alabilmesini kastediyoruz. Söz konusu mesele, günümüz liberal kapitalist fikir sistemi kapsamında dönen dünya düzeninde insanı ne yazık ki daha da zorlamaktadır. Zira her söyleminde “biz”i değil “ben”i merkeze alan, kişinin her nevi sorumluluklarından azade tutmaya çalışarak nefsani yönlerine odaklanmayı ve bu vesileyle yönetmesi kolay bir birey inşa etmeyi hedefleyen bir fikirden söz ediyoruz. Bu fikrin hayatın her yönünde karşımıza çıktığı bir düzende insan için tevazudan bahsetmek oldukça zor bir hâl alıyor.
Liberal kapitalist fikir sistemi ve modernizmin sirayet ettiği birçok alan içerisinde kadın erkek ilişkisi mühim bir rol almaktadır. Günümüzde kadın ve erkek arasındaki güvensizlik, aile kurma isteğinden uzaklaşma hatta birbirlerine karşı yer yer düşmanca bir tutum izleme çok sık rastladığımız içtimai bir soruna işaret etmektedir. Üstelik bu yalnızca bizim topraklarımızın değil dünya milletler ailesinin büyük bir sorunudur. Dünya genelinde evlilik oranları ve nüfus artış oranlarındaki düşüklük bir krizin eşiği olarak hepimizin malumudur. Elbette bu sorunların ortaya çıkmasında birçok farklı neden olmakla birlikte her bir neden geniş kapsamlı yazıların konusudur. Bizim burada değinmeye çalıştığımız husus odur ki tüm bu nedenler temelinde liberal kapitalist fikir sisteminin insanlık tarihinde meydana getirdiği değişimlere adapte olamamak, bu değişimleri sağlıklı tekamül ettirememektir. İlk etapta büyük bir değişime uğrayan ekonomiye bağlı olarak iş kollarında, önceki devirlere kıyasla, kadınların daha fazla yer alması gibi bir gerçeklik mevcut. Bu hâlde aile içindeki sorumlulukların dağılımını ne ölçüde sağlıklı bir yere dönüştürdük? Kadınların iş hayatına yüksek oranlarla dâhil olması gerçekten sosyal hayat içerisinde var olma gayesi mi taşıyor yoksa ekonomik koşullar insanları buna mı itiyor? Bir kadını bu iki ihtimal çerçevesinde düşünürken benzer bir ayrımı ve tercih hakkını erkekler nazarından düşünmeli miyiz? Sosyal hayat ile kastedilen nedir? Her şeyden öte sosyal hayat, ekonomi, aile hayatı gibi birçok hususu eş güdümlü olarak ele aldığımızda kadın ve erkeğin birlikteliğinin amacını hangi koşullara göre tayin ediyoruz? Ya da kadın ve erkeğe, birlikteliklerinin manevi ve güçlü bir amacı olması gerektiğine, tüm sorumluluk alanlarını bu amaca göre tayin etmelerine dair bir farkındalık ortamı yaratıyor muyuz? Bu gibi kritik soruları çoğaltabiliriz. Unutulmamalıdır ki bu sorulara verilecek cevaplar, liberal kapitalist fikir sisteminin sebep olduğu düzenin sorgulanmasına sebep olarak tüm milletlerin bugün içinde bulundukları toplumsal, ekonomik, ahlaki, hukuki ve daha birçok alanda yaşadığı sorunlara temas edebilecek bir nitelik taşımaktadır. Bugün ilgili konular konuşulduğunda gözler ilk etapta feminizme çevrilmektedir. Ancak feminizm doğduğu süreçte her ne kadar Batılı kadınların birtakım problemlerini gündeme getirmiş olsa da ilerleyen süreçlerde ve bugün geldiği noktada liberal kapitalist fikir sisteminin arzuladığı insan tipini yaratma sürecine hizmet etmekten öteye gidememiş, bizzat bu fikrin bir ürünü olarak vücut bulmuştur. Dolayısıyla feminizm alanında gerek yapılan çalışmalardan gerek bu yaklaşımın temsilcilerinin söylemlerinden de biliyoruz ki bizzat bu fikrin bir ürününün, aynı fikrin ortaya çıkardığı sorunlara çözüm üretebilmesi mümkün görünmemektedir. Feminizmin bahsettiğimiz soruları soracak bir muhtevası ve buna bağlı olarak cesareti yoktur. O sebeple bahsettiğimiz sorulara cevap aramanın farklı yollarını aramak zorundayız.
Türk milletine mensup olmamızdan mülhem birçok millete kıyasla bu konuda nispeten olumlu bir hafızamız olduğunu söylemek mümkündür. Dergimizin birçok yazısında Türk kadın kahramanlardan ve bu kapsamda Türk kültüründe kadın erkek ilişkisinden çokça söz edildi, tekrara düşmeyelim. Burada bizim dikkat çekmek istediğimiz husus, bu sağlıklı birlikteliğin temelinde yatan kültürel hafızayı tekrar hatırlamak zorunda olduğumuzdur. Bahsettiğimiz hususa Ahi Evran ve eşi Fatma Bacı son derece iyi bir örnek olacaktır. Ahilik teşkilatının kurucusu olan Ahi Evran debbağdır, eşi Fatma Bacı ise Bacıyan-ı Rum teşkilatının kurucusudur. Bulundukları bölgede yetişen hayvanların derilerini işleme alan Ahi Evran ve diğer debbağlar bu alanda üretim sağlarken aynı bölgede o hayvanların yünleriyle geleneksek halılar, çadırlar, giysiler üreten Fatma Bacı ve diğer kadınlar üretim ağının bir başka bölümünü yürütmüşlerdir. Böylece hem milletlerinin üretim noktasında hizmetkârı olmuşlar ve ekonomilerine katkı sunmuşlar hem de oluşturdukları teşkilatlar ile birçok kadın ve erkeği çeşitli alanlarda eğitmişlerdir. Bu eğitimler, insanları her şeyden önce vatanlarını ve milletlerini sevmeye, ahlaklı olmaya yöneltmekte sonrasında birçok disiplinde eğitim almalarını sağlayarak kişileri mesleki açıdan, sosyal açıdan gelişmiş bir birey olarak topluma kazandırmaktadır. Ve bu birliktelikte en önemli noktalardan biri her ikisinin de sorumluluklarının fıtratlarına uygun, birbiriyle yarışan değil birbirlerini destekleyen, birbirlerini mutlu eden hâlde olması ve millî menfaat gibi çok daha üstün bir amacın hâkim olmasıdır. Şu an içinde bulunduğumuz düzende bu kültürel kodları yeniden ele alarak hareket etmeliyiz. İlk etapta kadın ve erkeğin birlikteliğine bir anlam yüklemeliyiz. Bugün cinselliğe indirgenen anlayıştan çok daha derin, çok daha manevi bir anlam… Bu anlama bağlı olarak kadın ve erkek fıtratlarını yeniden düşünmeliyiz, fıtratlarına uygun sorumluluk alanlarını ortaya koymalıyız. Neticesinde ise bu yönde ortaya koyduğumuz tasavvura uygun kurumlar inşa etmeli ve bu yönde insanlar yetiştirmeliyiz. Aksi takdirde 1+0 konseptli kümesten bozma evlerde yalnızlıktan çürüyen, en büyük sevgisini evcil hayvanıyla sınırlayan, işinden başka bir hayat motivasyonu olmadığından ruhundaki merhameti ortaya koyabileceği hiçbir ortamı bulunmayan insanlarla yeni bir medeniyet hamlesi ortaya koymak hayalden ibaret kalacaktır.